Schietkatoen

Schietkatoen, nitrocellulose of cellulosenitraat is cellulose die door behandeling met een mengsel van geconcentreerd salpeterzuur en geconcentreerd zwavelzuur (nitreerzuur) op een groot aantal plaatsen een -NO2groep draagt, waardoor de stof brandbaar tot explosief wordt. De explosieve kracht van optimaal genitreerde schietkatoen is ongeveer viermaal groter dan die van zwart buskruit. Het wordt in samenstellingen met andere middelen zoals nitroglycerine gebruikt in munitie als rookloos buskruit, ook wel cordiet genaamd. De stof is gevoelig voor warmte en vuur maar niet erg voor stoot of wrijving.

Minder sterk genitreerde cellulose kan worden opgelost in een mengsel van alcohol en ether; de resulterende stroperige vloeistof heet collodium. Na verdamping van dit oplosmiddel ontstaat celluloid, een kunststof waar vroeger o.a. tafeltennisballen en filmmateriaal van werden gemaakt. Het vindt weinig toepassing meer i.v.m. de extreme brandbaarheid; ook zijn celluloid films niet erg chemisch stabiel, zodat vele oude filmcollecties door veroudering met vernietiging worden bedreigd.