Peroxide

Een peroxide is een chemische stof waarin zuurstof als het (O-O)2--ion voorkomt, i.p.v. het meestal voorkomende O2--ion. Waterstofperoxide, H2O2, is een typische peroxide.

Het peroxide ion bevat twee elektronen meer dan de zuurstofmolecule. De structuur van een peroxide bekomt men door in de moleculaire orbitaal-theorie de twee ��* antibindingsorbitalen te vervolledigen. Men kan hieruit afleiden dat de bindingskracht van dit ion kleiner is dan bij de zuurstofmolecule. Bovendien is de bindingslengte groter : 130 pm bij Li2O2 tot 147 pm bij BaO2. Het ion is diamagnetisch.

Types

Meestal bevat de verbinding daarnaast een alkali- of een aardalkalimetaal: men heeft ionische peroxide-ionen bekomen voor de alkalimetalen, Calcium, Strontium en Barium.

Men heeft ook peroxiden bekomen voor een aantal andere elektropositieve metalen zoals Magnesium, de lanthaniden en het uranyl-ion. Deze vertonen dan een intermediair karakter, tussen een ionisch en een covalent karakter.

Peroxiden van metalen zoals Zink, Cadmium en Kwik zijn in hoofdzaak covalent.

Verder bestaat er nog (NH4)2O2

Eigenschappen

Het peroxide ion bevat een enkele binding tussen de twee zuurstofatomen: (O-O)2- en heeft dezelfde elektronische structuur als het fluormolecuul F2. Het zijn zeer krachtige oxideermiddelen en hierdoor tamelijk onstabiel. Ionische peroxiden reageren met water of verdunde zuren tot waterstofperoxide. Alle organische verbindingen worden, zelfs bij gewone temperatuur, omgezet tot carbonaten. Natriumperoxide is een krachtige oxidator van metalen, zoals ijzer.

De oxiden, peroxiden en superoxiden zijn nauw aan elkaar verwant. Ze vormen een keten van zuurstofionen met steeds groter oxidatiegetal.

Gebruik

Bariumperoxide wordt gebruikt in de pyrotechniek en in lichtspoorammunitie.

Natriumperoxide wordt gebruikt als een absorptiemiddel voor koolstofdioxide en als regenerator van zuurstof (bv. in sommige duikboten) :

2Na2O2 + 2CO2 �� 2Na2CO3 + O2