Novocaine

Novocaïne of procaïne hydrochloride is een lokaal anestheticum dat vooral gebruikt werd in de tandheelkunde.

Novocaïne werd in 1905 gesynthetiseerd door de Duitse chemicus Alfred Einhorn, en was het eerste lokale verdovingsmiddel dat middels injectie kon worden toegediend. Novocaïne een samentrekking het Latijnse Novus (nieuw) en de uitgang -caïne als in cocaïne en werd door de chirurg Heinrich Braun geïntroduceerd in de medische praktijk.

Novocaïne wordt nauwelijks meer toegepast aangezien er inmiddels effectievere middelen als lidocaïne (xylocaïne) op de markt zijn. Voor de ontdekking van novocaïne was cocaïne het meest gebruikte lokale anaesteticum. Novocaïne vernauwt de bloedvaten en reduceert daarmee het bloeden, iets dat cocaïne niet doet. Ook is novocaïne veel minder giftig dan cocaïne.

Novocaïne wordt gemetaboliseerd in plasma door het enzym pseudocholinesterase door middel van hydrolyse in para-aminobenzoëzuur (PABA) dat weer uitgescheiden wordt door de nieren in de urine. Eventuele allergische reacties op novocaïne zijn doorgaans niet afkomstig van een reactie novocaïne zelf maar op PABA.

Ongeveer 1 op de 3000 mensen hebben een atypische vorm van pseudocholinesterase, waardoor novocaïne-achtige stoffen niet gehydrolyseerd worden en zich ophopen in het bloed.